امام حسن عسگري ع  

يا رب التيحة و الثناء

نسيم سحري، جان مايه عشق را به گستره خاك بخشيد. آبشاري از نور، از خنده هاي شادمانه خورشيد، به ميهماني زمين آمد. دريچه اي از شادي بر دل ها گشوده شد و ترنّم شكفتن نوگلي معطر، در باغستان توحيد، دل ها را مفتون و مجذوب خويش ساخت. امام حسن عسكري عليه السلام روح حماسه، چكاد بلند آفتاب، چهره روشن ايستادگي، سيماي بلند فرزانگي، پگاه پرتبسم ايمان، چراغ دار راه انسان، طليعه خورشيد صداقت و صفا، راه بان فتوت و مردي، ياور ستمديدگان و محرومان، پاسدار ايمان و آرمان، مدافع حريم مهر نبوي، تداوم بخش راه عدل علوي عليه السلام ، و رسواگر دشمنان اسلام مصطفوي است.

 اينك در سال يادِ ميلاد خجسته آن مولا، سلامي صميمي و سرشار از گل و باران، بر ساحت آن مرهم زخم هاي خسته دلان مي فرستيم و به شما گراميان به مناسبت اين طلوع فرخنده، تهنيت و شادباش مي‌گوييم.

امام حسن عسگري يازدهمين پيشواي شيعيان مي باشد كه در هشتم ربيع الثاني سال 232 متولد گرديده است. پدرش امام دهم حضرت امام هادي عليه السلام و مادرش بانويي شايسته به نام « حديثه » مي باشد. آن حضرت چون به دستور خليفه عباسي مجبور به سكونت در سامراء و در محله عسگر، نظامي سكونت گزيدند او را عسگري گويند. البته القاب ديگري نيز براي آن حضرت بوده كه عبارتند از « نقي» و « زكي» است و كنيه آن حضرت نيز « ابو محمّد » مي باشد.

رواياتي از ايشان:

امام حسن عسكرى(عليه‏السلام) فرمودند:
عَلاماتُ الْمُؤْمِنِ خَمْسٌ: صَلاةُ الْخَمْسينَ وَزِيارَةُ الأَرْبَعينَ وَالتَّخَتُّمُ فِى ‏الْيَمينِ وَ تَعْفيرُ الْجَبينِ وَ الْجَهْرُ بِبِسمِ‏ اللّهِ الرَّحمنِ الرَّحيمِ؛
مؤمن پنج نشانه دارد: نماز پنجاه ركعت (مجموع واجبات و مستحبات)، زيارت اربعين، انگشتر در دست راست كردن، در سجده پيشانى بر خاك نهادن و بسم الله الرحمن الرحيم را (در نماز) بلند گفتن.
[وسائل الشيعه، ج 10، ص 373.]

امام حسن عسكري(عليه السلام) فرمودند:
إِنَّكَ لَوْ زُرْتَ قَبْرَ عَبْدِ الْعَظِيمِ عِنْدَكُمْ لَكُنْتَ كَمَنْ زَارَ الْحُسَيْنَ بْنَ عَلِيٍّ ؛
اگر قبر عَبْد الْعَظِيمِ حسني را در شهرتان (ري) زيارت كني مانند آن است كه امام حسين را زيارت كرده باشي.
كامل الزيارات: ص 324 و ميزان الحكمه: ج5، ص128، ح8181.

 

 

امام حسن عسكري(عليه السلام) فرمودند:
اِنَّ لِلسَّخاءِ مِقْداراً فَإنْ زادَ عَلَيْهِ فَهُوَ سَرَفٌ، وَ لِلْحَزْمِ مِقْداراً فَإنْ زادَ عَلَيْهِ فَهُوَ جُبْنٌ وَ لِلاْءقْتِصادِ مِقْداراً فَإنْ زادَ عَلَيْهِ فَهُوِ بُخْلٌ وَ لِلشَّجاعَةِ مْقِداراً فَإنْ زادَ عَلَيْهِ فَهُوَ تَهَوُّرٌ؛
«سخاوت» و بخشش، حدّ و اندازه‏اى دارد، اگر از آن بگذرد، «اسراف» است. «حزم» و دورانديشى، اندازه و حدّى دارد، اگر بيش از آن باشد،، «ترس» است. «اقتصاد» و ميانه روى هم حدّى دارد، اگر از آن بگذرد، «بُخل» است. و «شجاعت» و دليرى هم مقدار و اندازه‏اى دارد، اگر از آن حدّ بگذرد، «بى باكى» است.
[بحارالانوار، ج 75، ص 377]

امام حسن عسكرى (عليه‏السلام) فرمودند:
مَنْ وَعَظَ اَخاهُ سِرّا فَقَدْ زانَهُ وَ مَنْ وَعَـظَـهُ عَلانيَةً فَقَدْ شانَهُ؛
هر كس برادر (دينى‏اش) را پنهانى نصيحت كند، او را آراسته و اگر آشكارا نصيحتش نمايد، ارزش او را كاسته است.
تحف العقول، ص 489 .

 

شعري به شوق امام حسن عسكري(ع)
سامرائي شده ام ، راه گدايي بلدم
لقمه ناني بده از دست شما نان كم نيست
قسمت كعبه نشد تا كه طوافت بكند
بر دل كعبه همين داغ فراوان كم نيست
يازده بار به جاي تو به مشهد رفتم
بپذيرش به خدا حج فقيران كم نيست

شعر از حميدرضا برقعي